مادر

مادرم ، سایه ات امن وآرام

دستهایت پر از طعم گیلاس

تو سراسر نشان بهاری

سبز و بی ادعا ، غرق احساس

مادرم ، روشنی دلم را

از چراغ نگاه تو دارم

با دعای تو ، شب می توانم

در دلم آفتابی بکارم

مادر ای آشنای قدیمی

ای قدیمی ترین رازدارم

هستی ام را ، دل کوچکم را

من به دستان تو می سپارم

بهتر از این چه می خواهی ای گل

ای فرشته که جایت بهشت است

آسمانی پر از باغ هستی

مادرم زیر پایت بهشت است

شاعر : علی باباجانی

گلشن دلدار

در حلقه درویش ندیدم صفایی

در صومعه از او نشنیدم ندایی

در مدرسه از دوست نخواندیم کتابی

در مأذنه از یار ندیدیم صدایی

در جمع کتب، هیچ حجابی ندریدیم

در درس صحف، راه نبردیم به جایی

در بتکده، عمری به بطالت گذراندیم

در جمع حریفان،نه دوایی و نه دایی

در جرگةعشاق روم تا که بیابم

از گلشن دلدار،نسیمی، ردپایی

این ما و منی، جمله ز عقل است وعقال است

در خلوت مستان،نه منی هست ونه مایی

امام خمینی (ره)

قاب دل بابا

خوابه؟ یا بیداری؟      من از خودم دورم

سمت نگاه تو            نزدیکی نورم

از من بگم یا تو؟       من گم ، تو پیدایی

حس می کنم بوتُ      از سمت شیدایی

وقتی که می دونم      مدیون چشماتم

از من بگم که چی؟    خاک کف پاتم

گرچه نبودی من     پیش تو ام هر جا

عشقت برام خونه    یه عشق بی همتا

پیدا نشد جسمت      اما نگاهت هست

تو قاب دل بابا       تصویر ماهت هست

توحید همتیان

عشقی دیگر

باید اقرار کنم نیست توانی دیگر

تا از این خوان نکشانیم به خوانی دیگر

من پُر از وسوسه ام عشق جلودارم نیست

وقت آن است که این را تو بدانی دیگر

هر چه خون از دل سوزان تو خوردم کافی است

این جگر می طلبد شیره ی جانی دیگر

نا گزیرم من از این راه اگر زنده شود

در دلم شهوت تسخیر جهانی دیگر

دست بردار از این کسوت محزون ، بگذار

حل شود یاد تو در طعم دهانی دیگر

هر که با این همه اصرار تو عاشق نشود

چشم امید ندارد به زمانی دیگر

صالحه سادات مرتضی نیا

کی می آیی؟

کوچه بسیار چراغان شده کی می آیی؟

کوچه انگار خیابان شده کی می آیی؟

سینی شربت و اسپند و گل و نقل و نبات

عشق هر گوشه فراوان شده کی می آیی؟

پانزده شب بشمارم رمضان می آید

ماه من نیمه ی شعبان شده کی می آیی؟

همه هستند در این جشن و تو جایت خالیست

چشم های همه باران شده کی می آیی؟

شاعر شاد غزلخوان سر کوچه ی ما

چقدر پیر و پریشان شده کی می آیی؟

پسر کوچک همسایه ی ما یادت هست؟

حال او جزء شهیدان شده کی می آیی؟

پدر، این حوصله ی پیر و صبورم چندیست

مثل یک قلعه ی ویران شده کی می آیی؟

چقدر منتظرت سالشماری بکنم

مهر کوچیده و آبان شده کی می آیی؟

جمعه ی صبر مرا تنگ غروب آمده است

زندگی ، عمر شتابان شده کی می آیی؟